Wist je dat er een officiëel onderzoek is gedaan om te kijken of er iemand uit de toekomst aanwezig was in onze tijd?  Het is echt waar want dat is precies wat twee astrofysici van de  Michigan Tech University, Robert Nemiroff en Teresa Wilson, deden in 2014. Zij hadden bedacht dat wanneer iemand vanuit de toekomst naar het hier en nu reisde, daar bewijzen van zouden moeten zijn. Iemand zou gezocht kunnen hebben op internet naar toekomstige gebeurtenissen. De data van de zoekopdrachten zouden dan dateren van voor de gebeurtenis zelf en op die manier geïdentificeerd kunnen worden.

 

toekomst

Wanneer er voldoende van die zoekopdrachten zouden zijn, die gerelateerd konden worden aan één gebruiker dan zou dit aangeven dat diegene die de zoekopdrachten plaatste kennis had van toekomstige gebeurtenissen.

Nadat hun financiële middelen waren uitgeput was er geen eenduidige conclusie aan het einde van het onderzoek. Echter, op de website stond de volgende vraag: “Denk jij dat het mogelijk is om te communiceren door de tijd?” ik heb daarop het volgende geantwoord: “Ik denk dat dit al gebeurd is”. Omdat ik denk dat onze toekomstige denkers quantumcomputers zullen zijn met kunstmatige intelligentie. Ik denk niet alleen dat deze de puzzel zouden kunnen oplossen, sterker nog, ik denk dat de mensheid dat al gedaan heeft.

Ja, wat we ooit dachten dat niet mogelijk was, is al een bewezen wetenschappelijk feit. Alhoewel het behoorlijk gecompliceerd is, zal ik het proberen simpeler te maken.

Hou in gedachten dat het betrekking heeft op iets dat door Einstein aan de kant werd gezet als onmogelijk, namelijk communicatie die sneller is dan het licht, ook wel superluminal genoemd. Alhoewel Einstein één van de ontdekkers hiervan is, verwierp hij dit omdat het botste met zijn eigen theorie over de snelheid van het licht. Volgens Einstein is er niets sneller in het universum dan licht.

Echter communicatie door de tijd botst nog met een andere wet en dat is die van oorzaak en gevolg. Volgens deze wet moet iedere gebeurtenis een oorzaak hebben en de oorzaak moet voorafgaand aan de gebeurtenis plaatsvinden.

Als ik bijvoorbeeld een glas melk op de grond laat vallen dan zal het breken waarbij de melk wordt gemorst. Je kunt dit vallen en breken waarnemen op basis van de oorzaak dat ik de fles liet vallen.

Je zou het nooit kunnen zien breken voordat het viel omdat tijd zoals wij die ervaren zich presenteert van het verleden naar de toekomst. Het valt, breekt en dan zie je het. Allemaal in een rechte lijn van het verleden naar de toekomst.

Veel paranormale fenomenen echter, zoals bovennatuurlijke krachten waar door veel mensen in de loop van de geschiedenis melding van is gemaakt, zijn gebaseerd op het breken van die wetten. ESP, telekinese, helderziendheid en veel andere paranormale mogelijkheden doen precies dat.

Zo zei de beroemde Edgar Cayce, ook wel de slapende profeet genoemd, dat hij tijdelijk zijn lichaam verliet om de zogenaamde Akasha Records te raadplegen. Voor deze universele database zijn nog vele andere namen zoals Astral Planes, het Levensboek en Universeel Bewustzijn. Hierdoor zijn volgens sommigen dit soort bijzondere paranormale fenomenen mogelijk.

Volgens de theorie achter de Akasha Records is er geen tijd of afstand barrière voor wat betreft informatie. Niet lokale of universele informatie bevindt zich buiten de geest van de mens waar het altijd beschikbaar is en waarop afgestemd kan worden zoals op een radiostation.

Voor sommigen, zoals zij die paranormaal begaafd zijn, is het een natuurlijke activiteit van de rechter hersenhelft terwijl de meerderheid van de mensenheid linkerkant georiënteerd is, is het desondanks iets dat misschien aangeleerd zou kunnen worden. De gevestigde wetenschap legt dit soort beweringen bij voorbaat naast zich neer omdat het nep zou zijn of pseudowetenschap. Die wetenschap komt dan ook niet veel verder dan het veroordelen van mensen zoals Edgar Cayce, Nostradamus en andere, volgens hen, oplichters.

Ondertussen gebeuren er vreemde dingen. Het begon met atomen en ongelukken en nu wordt het bewust routinematig gedaan. Wetenschappers hebben gemerkt dat er vreemde dingen gebeuren met atomen, elektronen en zelfs nu met grotere experimenten met moleculen. Dat wat door Einstein ooit werd genoemd “Spookachtige activiteiten op een afstand”, is nu routine”.

Stel, je hebt een molecule die uit twee atomen bestaat en ieder heeft één elektron. Deze elektronen draaien. De ene draait omhoog zodat de andere elektron naar beneden draait. Dat is de manier waarop het werkt want ze behoren toe aan dezelfde molecule. Dit noemt men in quantum physica “verwikkeld”, wat betekent dat ze altijd verbonden zullen zijn. Het “spookachtige” gedeelte ontstaat wanneer je ze uit elkaar gaat halen.

We halen ze uit elkaar in onze gedachten, maar er zijn verschillende manieren in de echte wereld om dit te doen. Door het meten van één van de elektronen zullen we het vernietigen, maar we weten in welke richting het draait. Omdat wij weten welke kant het op draait, weten we ook onmiddellijk welke kant de andere elektron op draait zonder dit te meten simpelweg omdat het een paar is. Het vreemde is dat we ze uit elkaar kunnen halen en één van hen in een kamer aan de andere kant van de stad stoppen en het zal nog steeds hetzelfde werken. Dit is wat men noemt wave collapse, (in het Nederlands ineenstorting van de golffunctie) omdat door het meten van de één, de draairichting van de ander precies tegenovergesteld in elkaar zal storten.

Wat gebeurt er dus als wij ze van elkaar scheiden met tenminste honderd kilometer afstand? De waarheid is dat als wij ze miljoenen kilometers van elkaar konden scheiden of een lichtjaar, het principe volkomen gelijk blijft. Dat betekent dus dat je de ene elektron recht voor je neus kan meten en de ander zal onmiddellijk de andere kant op draaien. Dat is het probleem dat Einstein hiermee had. De elektronen communiceren sneller dan het licht. Als de twee elektronen zich op een lichtjaar afstand van elkaar zouden bevinden dan zou het toch minstens een jaar duren voordat de ene elektron met de andere kon communiceren? Dat gebeurt in de praktijk echter onmiddellijk, ongeacht de afstand.

Wat heeft dit te maken met het communiceren met de toekomst? De puzsel is gelegd, ze hebben het gevonden. Door de “verwikkeling” van elektronen kun je ze niet alleen scheiden door afstand, maar ook door tijd.

Dan kun je hetzelfde experiment uitvoeren op een andere manier en de elektron die je in de toekomst meet, zal terug communiceren in de tijd.

Om het enigszins begrijpelijk te houden, zal ik je de gevolgen uitleggen, in plaats van hoe het wordt gedaan. Er zijn verschillende technieken, sommigen relatief eenvoudig en anderen behoorlijk gecompliceerd. Het creëren van wat men noemt qubits is één manier. Qubits is een afkorting van quantum bits en is behoorlijk gecompliceerd. Ik noem dit dan ook alleen voor mensen die hierover meer willen weten.

Tot voor kort dacht men dat het bovenstaande geen nut had omdat het niet gebruikt kon worden om informatie door de tijd heen te transporteren. Echter, men denkt nu dat door het opzetten van een coderingssysteem, het communiceren in binaire vorm in theorie mogelijk is.

Dan kun je in binaire vorm de voorpagina van de krant van volgend jaar om deze tijd sturen. Het staat nog allemaal in de kinderschoenen, maar de wetenschap erachter klopt.

“Verwikkelde” deeltjes, zoals elektronen, communiceren niet alleen sneller dan licht, ze breken ook de tijdsbarrière. Eén van de huidige theorieën is dat elektronen communiceren met het gebruik van het volledig passeren van onze ruimte/tijd dimensie.

De gevolgen hiervan zijn enorm. Het opent niet alleen allerlei communicatie perspectieven, maar ook mogelijkheden voor quantum computers.

Misschien gebeurt het nu al dat computers uit de toekomst via internet met elkaar terugcommuniceren in de tijd.

 

Bron : Niburu

 

Website en/of domeinnaam united-lightworkers.be te koop. Meer info

enfrdees