Thuis. Waar is jouw Thuis? Vaak ontstaat er in moeilijke tijden een soort heimwee, of verlangen naar een ooit gekend thuis. Dit drijft je tot een zoeken.In de wereld buiten jezelf zoek je, maar vind je zelden dat warme en veilige nest, waar je onvoorwaardelijk wordt ontvangen, waar je welkom bent zonder dat je daar iets voor hoeft te doen. Waar je gewoon mag ‘zijn’, waar je er toe doet en wordt herkend in wie je werkelijk bent: een prachtig geestelijk wezen, een uniek mens met een goddelijke vonk in je Hart.Hoe lang al ben jij de waarheid over jezelf aan het zoeken, waardoor je dwalend door het leven bent gegaan.


Met een nooit aflatende onrust, omdat je nergens blijvende vervulling kon vinden. Omdat je deed wat je iedereen zag doen: je zocht in de buitenwereld, je eigen goddelijke essentie allang vergeten en schijnbaar onbereikbaar. Hoe lang al luister jij naar de gewonde stem van je kleine ik, die zegt dat niemand je ziet, omdat je nergens in uitblinkt; dat je er alleen maar toe doet als je geweldige prestaties neer hebt gezet. Geen beginnen aan, is gebleken, want na talloze prestaties, vorm gegeven vanuit een geweldige wilskracht met onvermoeibare inzet en uithoudingsvermogen, kwam uiteindelijk ook niet de vervulling waarop je gehoopt had. En na die pieken waren de leegte en het gevoel van zinloosheid des te schrijnender.


Hoe lang al geloof jij in de hardnekkige overtuiging van je ego, dat je iets niet goed genoeg kunt, waardoor je het maar aan een ander overlaat die het in jouw ogen toch beter kan. Waarna je vervolgens jezelf ook nog een lafaard bent gaan vinden, een zwakkeling die wegkruipt en het leven niet aandurft.Hoe lang al herhaalt het verhaal zich in jouw gedachten over alle narigheid die jij hebt meegemaakt, die ervoor gezorgd heeft dat je nu bent zoals je bent en dat dat toch nooit meer veranderen zal. Dat het geluk en de liefde niet voor jou zijn weggelegd…

“Als God ons thuis brengt uit onze ballingschap, dat zal een droom zijn”, zong ik als tiener in de kerk. Dit is één van de weinige regels die me altijd bij is gebleven. En ook: “Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw, de hemel en de aarde”. Ze kunnen nog tranen in mijn ogen brengen als ik het verlangen, dat ik in een onbewuste diepte voelde tijdens het zingen ervan, tot me door laat dringen. Ik begreep toen niet waarom het me zo raakte. Nu wel.

Want ik begon stil te worden. Ik begon het wachten toe te staan. Niet een passief en doelloos wachten, maar een helder schouwen naar binnen. En ik gaf me over, vaak dwars door alle pijn heen. Ik ontdekte hardnekkige neigingen om nog controle te willen of te moeten houden. Ik voelde misplaatste schaamte over dat ik ‘nog altijd niet de stralende en geslaagde persoon’ was die mensen in mij zagen. Voorzichtig begon ik de pijnlijke leegte toe te laten. De leegte die ik met mijn gedachtes grijs maakte, als zinloos bestempelde, of mijzelf daarin nutteloos voor de wereld verklaarde. De kosmos hielp me daarbij door mijn agenda en banksaldo ver beneden peil te houden. De wereld buiten mijzelf leek stil te gaan staan. Al snel maakte de innerlijke leegte plaats voor donkerte. En angsten, gekoppeld aan herinneringen uit mijn eigen verleden.


Vele vorige levens met onafgemaakte stukken trokken aan mijn geestesoog voorbij. Vele momenten van schijnbare eenzaamheid nagelden me in mijn verdriet en brachten herinneringen aan relaties, aan ex-geliefden terug. Ik vocht met mijzelf en de neiging om vast te willen houden, al was het maar aan 10 % liefde. Dat kleine beetje liefde leek op die momenten een pleister op de wond, een troost vergeleken met het ‘niets’ dat er anders over leek te blijven… Oordelen en gevoelens van een slap aftreksel van mijzelf te zijn geworden kwamen omhoog. Wat voelde ik me er kwetsbaar in! Hele films speelden zich af in mijn hoofd, en oh wat was mijn ego hier overtuigend in bezig, om mijn zelfbeelden nog meer misvormd, kleiner en minderwaardiger te maken.Dossiers had ik kunnen volschrijven met onwaarheden en misverstanden over mijzelf. Ik dacht dat het waar was, ik identificeerde me er mee, en ik heb er flink onder geleden. De hele “Tour d’Amour” heb ik tot op het bot ervaren.

Maar …

Steeds meer, tijdens die innerlijke reizen, voelde ik me aan de hand genomen op het moment dat ik dacht dat ik het besterven zou van de eenzaamheid en de pijn. Steeds gemakkelijker begon de kou te smelten, begon de spanning van het overlevingsharnas waarmee ik mijzelf overeind heb gehouden, maar waarin ik mijzelf ongemerkt gevangen hield, tot uit mijn diepste cellen los te trillen. Steeds duidelijker ging ik een stem in mijn binnenste horen, in een ruimte die ik zelf inmiddels als de poort naar de Bron ervaar. Een zo liefdevolle stem, die wel, en alleen maar, de waarheid spreekt over wie ik ben. Een wijze aanwezigheid die zo zorgvuldig haar licht laat schijnen, illusies weg doet vallen en mij een weg wijst uit het donker. Steeds sneller ging ik inzien (de schellen vielen mij letterlijk tot bloedens toe van de ogen) dat deze reis door de donkerte een regelrechte enkele reis naar het Licht is. ‘Home is where the heart is’. In ons aller hart huist de liefde.


In de geestelijke wereld waar we vandaan komen is er louter Liefde! Om in contact te komen met de lichtwerelden hoeven we ons lichaam niet uit. Sterker nog, hoe dieper we af durven te dalen in ons lichaam, des te meer licht zullen we in onszelf kunnen gaan ervaren. En kunnen gaan toelaten in de donkere, pijnlijke en eenzame delen. Juist in die delen die geleden hebben onder alle vergissingen over wie wij Zijn. Des te meer ziels- en wezensdelen van onszelf daardoor geïntegreerd kunnen worden.

In ieder van ons schuilt een stil en verborgen verlangen om thuis te komen. De weg naar ons ‘huis bij de Bron’ vinden we niet door het donker te vermijden. In dit aardse leven van dualiteit komen we hoe dan ook, vroeger of later, donkerte tegen die ons pijnlijk bewust maakt van de afscheiding van de Bron.

Maar … het licht zal de donkerte doen verdwijnen. Op het moment dat we met alle liefde die we kunnen mobiliseren om hulp vragen, en als een engel in ons eigen donker gaan staan, stroomt de lichtwereld naar ons toe met een vreugde die voor ons nauwelijks te vatten is..…
We worden aan de hand genomen door ons grotere Zelf, gesteund door vele wezens van licht, engelen en liefdesdragers die ons aanmoedigen op ons pad.
We zullen worden Thuisgebracht.

Mieke Vullink

 

Bron: Nieuwetijdskind

Website en/of domeinnaam united-lightworkers.be te koop. Meer info

enfrdees