Van kleine kinderen is bekend dat ze soms een hele levendige fantasie hebben en de meest mooie verhalen kunnen verzinnen. Als ze ’s nachts huilend wakker worden en zich tot in detail hun dood herinneren, verzinnen ze dit zéker niet. Als reïncarnatie inderdaad bestaat dan heeft dat betrekking op ons allemaal. Dat betekent dat er leven na de dood is en dat we misschien in een volgend lichamelijk bestaan die dingen kunnen doen waar we deze keer niet aan toe gekomen zijn. Er zijn talloze verhalen over reïncarnatie en evenveel voorbeelden waarbij mensen zich dingen herinneren die ze eigenlijk niet zouden kunnen weten.

 



Als hele kleine kinderen zich spontaan dingen herinneren, waaronder hun eigen dood, dan lijken dit toch duidelijke bewijzen dat reïncarnatie daadwerkelijk bestaat. James, geboren in 1998, op een nacht net na zijn tweede verjaardag, gaat slapen en maakt zijn ouders later wakker met een afgrijselijk gekrijs alsof hij werd vermoord. Hij bleef bij herhaling schreeuwen, “Vliegtuig staat in brand, stort neer, kleine man kan er niet uit”. Een tweejarig kind dat zich vervolgens details herinnert van een Amerikaans oorlogschip en na wat doorvragen met de naam Natoma op de proppen komt. Een schip dat destijds werkelijk dienst deed in de Tweede Wereldoorlog in de strijd tegen Japan.

Kyrstin, een meisje geboren in 1999 in Ohio, Amerika. Als vijfjarige zit ze aan de keukentafel te tekenen terwijl haar moeder bezig is bij het aanrecht. Opeens zegt ze, “Oklahoma”. “Herinner jij je nog die man die zo aardig leek, maar echt gemeen was. Die man die met zijn truck dat gebouw binnenreed wat toen in brand vloog en waar toen alles naarbeneden kwam?”.

Cade, geboren in Florida in 2004, was anders dan andere kinderen. Hij was geen vrolijk kind, maar leek meer op een oude man. Toen Cade drie jaar oud was begon hij zich te herinneren hoe hij was gestorven. Middenin de nacht begon hij te schreeuwen en daarna te vertellen over hoe hij werkte in een groot gebouw. Vanuit zijn kantoor kon hij het Vrijheidsbeeld in New York zien. Hij herinnert zich zijn vreselijke dood als hij samen met het gebouw naar beneden valt.

Drie kleine kinderen die zich alledrie een pijnlijke en gewelddadige dood herinneren. Eén als piloot in de Tweede Wereldoorlog, de tweede als slachtoffer van de bomaanslag in Oklahoma City in 1995 en de derde als slachtoffer van de aanslag op het World Trade Centre in New York in 2001.

Kinderen kunnen heel goed fantaseren, maar worden niet huilend wakker om vervolgens een verhaal te vertellen wat ze uit hun duim zuigen. Waarvan de inhoud later vaak tot in detail blijkt te kloppen. Allemaal details die een klein kind simpelweg niet kan weten, behalve als ze daar zelf (bij) zijn geweest.

De drie verhalen in onderstaande video zullen zich waarschijnlijk niet kwalificeren als “wetenschappelijk bewijs”. Ieder logisch denkend mens zal desondanks begrijpen dat de verhalen van deze drie (en van duizenden andere kinderen wereldwijd) niet het resultaat zijn van een te grote fantasie.

Deze kinderen zijn een gewelddadige dood gestorven, een die hen tot in dit leven achtervolgt.

 

 

 

Bron: Niburu

{fcomment id=2417}

Website en/of domeinnaam united-lightworkers.be te koop. Meer info

enfrdees