Wie vertrouwd is met mijn werk, weet dat elk hologram invloed heeft op een specifiek deel van ons onderbewustzijn. Ik noem ze codes, omdat ze je helpen om verborgen kennis in jezelf te ontcijferen. Iedere code bevat informatie in de vorm van een frequentie, oftewel: een energietrilling die met ons gevoel resoneert. In mijn columns beschrijf ik mijn ervaringen die gepaard gaan bij het ontvangen van deze frequenties. Met regelmaat behandel ik degene die op dat moment het sterkst aanwezig is en geef ik mijn mening over onze ontwikkeling binnen dit thema.

 

Gevoeligheid

Enkele dagen geleden zag ik op de luchthaven iemand die mij onbewust aanspoorde om aan deze column te beginnen. Het was een lange man van rond de dertig met donkere ogen, zwart haar en sombere kleding. Ik moest mijn vlucht halen om in het buitenland een aantal presentaties te geven en onderweg naar de gate kwam ik deze man een paar keer tegen. Hij trok mijn aandacht, al begreep ik niet waarom. Verrassend genoeg bleken we zowel in hetzelfde vliegtuig als in dezelfde stoelenrij te zitten; hij aan het ene raam, ik aan het andere. We hadden elkaar gedag gezegd en daar zou het ook bij blijven, maar kon ik de tijd terugdraaien, dan had ik graag een gesprekje aangeknoopt.

In zijn ogen zag ik namelijk iets dat mij raakte; een eenzaamheid die niet overeenkwam met de houding waarmee hij zich presenteerde. Het was alsof hij zich had gehuld in een jasje van zelfverzekerdheid, terwijl zijn ziel schreeuwde om liefde en contact. Ik heb hem tijdens de vlucht geobserveerd en me afgevraagd hoe zijn leven eruit zou kunnen zien; wie hij was, waar hij vandaan kwam en wat hem zoal bezighield. Een paar keer heb ik overwogen om bij hem te gaan zitten, maar het ontbrak me aan de juiste woorden om een conversatie te starten. Toch voelde ik me geroepen om iets voor hem te doen en misschien was het al genoeg geweest om gewoon te vragen hoe het met hem ging. Helaas zal ik nooit weten of het zin had gehad, want ik heb niets ondernomen.

Natuurlijk zijn er achteraf redenen genoeg om te verklaren waarom ik de man niet heb benaderd, maar feit blijft dat ik mijn gevoel niet heb uitgesproken. Daar zou ik normaal niet zo zwaar aan tillen, ware het niet dat mijn hologram Gevoeligheid hier alles mee te maken heeft. Ik zie nu een duidelijk patroon dat zich constant herhaalt, alleen was ik me er eerder niet volledig bewust van. Het is namelijk niet de eerste keer dat ik het nalaat om aandacht te schenken aan iemand die het voor mijn gevoel nodig heeft. Ook op straat of bij de bakker kom ik mensen tegen waaraan ik kan zien dat ze ongelukkig zijn, maar altijd is er iets dat mij ervan weerhoudt om contact met hen te maken. Er is geen tijd of gelegenheid voor, maar eigenlijk is dat onzin. In het vliegtuig had ik meer dan drie uur om iets te zeggen en deed ik het ook niet. Welke reden heb ik dan nodig om verbinding te maken?

Als je echt voelt dat je iemand iets kan aanreiken, dan zou niets je moeten tegenhouden, maar ik merk dat we zo niet zijn geprogrammeerd. Gezamenlijk houden we een sfeer in stand waarin we niet kwetsbaar zijn, maar liever veilige onderwerpen kiezen om over te praten. Ik heb me wel eens afgevraagd waarom het zo makkelijk is om op straat met een vreemde over het weer of sport te praten, maar waarom je nooit zomaar tegen iemand zal zeggen: ‘Ik voel dat er iets met je is.’ Zoiets vinden we gek om te zeggen, terwijl we allemaal gevoelig zijn voor de signalen die we naar elkaar uitzenden. Waarom voelen we ons dan niet vrij om erover te praten?

 

Onzuiverheid is kwetsend

Wat ik probeer te zeggen, is dat we veel meer van elkaar kunnen leren als we open en eerlijk communiceren. We spreken niet uit wat we werkelijk voelen, vaak uit angst om iemand te kwetsen of om zelf veroordeeld te worden. Dat geldt niet alleen voor ons contact met vreemden, maar tevens voor de omgang met onze vrienden, collega’s en kennissen. Ook de personen die dicht bij ons staan, krijgen niet altijd de waarheid te horen. Ik merk het zelf de laatste tijd als ik spontaan een afspraak met iemand maak die ik eigenlijk niet had moeten inplannen. Op het moment zelf lijkt het een prima besluit, maar als de dag nadert, voelt het om de een of andere reden ineens niet goed meer. Ik heb er meestal geen verklaring voor, behalve dat ik niet naar de afspraak toeleef. Eigenlijk zou ik dan eerlijk moeten zijn door te zeggen: ‘Sorry, maar het voelt niet goed meer.’ Toch doe ik dat niet, omdat ik een geldige reden nodig heb om iemand teleur te stellen. En heb ik die niet, dan moet ik die verzinnen, anders kom ik er niet onderuit. Is dat niet vreemd? Dat je een gevoel dat van binnen heel zuiver is, onzuiver maakt door het te overgieten met smoesjes?

Wat bij mij overheerst, is de overtuiging dat de ander mij niet zal begrijpen als ik eerlijk mijn gevoel deel. Zo vul ik iets in dat wellicht helemaal niet klopt, puur vanuit mijn eigen onzekerheid. Wat er dan meestal gebeurt, is wat ik juist hoop te voorkomen: mensen gaan zuigen. Ze voelen dat ik niet compleet eerlijk ben en gaan op zoek naar de waarheid. Het gevolg is dat ik confrontaties uit de weg ga en daarmee breng ik mezelf alsmaar meer in de problemen. Ik weet dat je beter alles kunt delen, want onzuiverheid is kwetsend en voelbaar voor iedereen. We zijn allemaal gevoelige wezens die haarfijn het onderscheid kunnen maken tussen waarheid en schijn. We hebben er een antenne voor, dus niemand is gebaat bij het zogenaamde ‘leugentje om bestwil’. Spreek vanuit het hart en alles is meteen duidelijk. Ik weet het heel goed, maar zoals ik wel eens zeg: tussen weten en voelen zit een groot verschil.

Wat ik soms wel eens vreemd vind, is dat ik op het podium en in sessies met cliënten totaal geen problemen heb om eerlijk te zijn. Dan zeg ik alles wat ik voel, benoem ik alles wat ik tegenkom en maakt het me niet uit hoe er op gereageerd wordt. Ik lijk die rol ook nodig te hebben om mezelf te kunnen zijn en om me heen vragen mensen me wel eens hoe ik met zoveel zelfvertrouwen mijn intuïtie kan laten spreken. Het antwoord is: ik denk er niet over na. Het gaat allemaal vanzelf, omdat het mijn verlangen is om mensen verder in het leven te helpen. Ik beschouw het als mijn missie om bij te dragen aan het welzijn van de mensheid en voel me compleet vrij zodra ik daar contact mee maak. Maar de andere kant van het verhaal is dat ik zonder die missie ook erg afstandelijk gedrag kan vertonen. Ik werk met hart en ziel voor een betere wereld, maar sta ik er middenin, dan voel ik me soms heel ongemakkelijk.

Zo stond ik een paar weken geleden op het schoolplein te wachten tot mijn dochter naar buiten kwam en kwam er een andere vader op me af die een babbeltje met mij wilde maken. Ik deed mijn best om strak voor me uit te blijven kijken, in de hoop dat hij zou begrijpen dat ik niet zat te wachten op zijn verhaal, maar het werkte niet. Hij praatte aan één stuk door over zijn kinderen en hoe hij zijn best had gedaan om vanuit zijn werk op tijd te vertrekken. Er was niks mis met hem – de man was uiterst vriendelijk – maar ik kon voelen dat hij een kant opging waar ik liever niet heen wilde, tot hij mijn gevoel bevestigde en mij verraste met de vraag die ik ergens al voelde aankomen en ten koste van alles had willen vermijden: ‘Zeg, wat doe jij voor werk?’

 

Tussen de vaders, moeders en juffen

Tja, grappig niet? Ik hoor van meer mensen dat het spirituele zich niet mengt met het aardse, maar voor mijn gevoel is dat niet helemaal waar. Het is een eigen keuze om de werelden van elkaar te scheiden, daar ben ik met de jaren achter gekomen. Hoe vaak ik in privé- en groepssessies niet zie dat mensen zich verliezen in spiritualiteit, omdat ze iets gevonden hebben om hun angst voor de buitenwereld aan te kunnen koppelen. Ik heb zo veel verhalen gehoord over duistere krachten, vervuilende energieën, negatieve entiteiten en ga zo maar door – in veel gevallen afleiding van het persoonlijke proces. Natuurlijk voel ik dat er in de andere wereld ook een zekere onbalans bestaat, maar je kunt dat niet zomaar gebruiken als oorzaak van je eigen problemen. Belangrijk is dat je connectie met andere mensen maakt, gegeven uitdagingen niet uit de weg gaat en jezelf toestaat om gewoon mens te zijn. De zielenwereld is ons niet vreemd, want we zijn spirituele wezens. Juist hier op aarde moet het gebeuren en nergens anders.

Oké, laat ik eerlijk zijn: toen ik mijn eerste hologrammen maakte en merkte dat ik wat vaker los van de grond kwam, was ik ook niet meer zo dol op de wereld om me heen. Ik kroop graag weg in mijn fantasie en distantieerde me van alles wat voor mijn gevoel niet met liefde te maken had. Maar daarmee bracht ik mezelf ook geregeld in de problemen, want niemand kreeg nog contact met me. Ik riep allerlei confrontaties op me af en vluchtte voor mijn verantwoordelijkheid. Dat is in mijn beleving ook onlosmakelijk verbonden met spiritueel bewustzijn: verantwoordelijkheid. Juist de voorlopers als jij en ik, die in staat zijn om te voelen wat er in onze omgeving speelt, hebben een verantwoordelijkheid om er iets aan te doen.

Elke keer als je emoties van anderen oppikt of verdriet, pijn of teleurstelling in hun ogen ziet, heb je de kans om iets kleins voor de wereld te doen. Onthoud dat iets kleins soms heel groot kan zijn. Ik zeg wel eens: een glimlach kan een leven redden. Daar geloof ik heilig in. Iemand die het niet meer ziet zitten, kan dankzij jouw gebaar van liefde het geloof in zichzelf herwinnen. Dus geef die glimlach, geef je steun. Maak contact met je medemens. Maak een praatje! Zo irritant als de man op het schoolplein voor mij ook was, ben ik hem dankbaar dat hij mij heeft benaderd, want hij liet mij voelen waar ik sta. Ik heb nu een nieuwe uitdaging gekregen, namelijk mijn waarheid hardop delen. Niet als ziel, maar als mens. Niet op het podium, maar op het schoolplein. Tussen de vaders, moeders en juffen; daar moet het voor mij gebeuren.

 

Hij is klaar!

Je begrijpt vast wel dat mijn dochter van school halen een spannend spel voor me is geworden. Elke keer dat ik nu kom aanrijden, hoop ik weer op een nieuwe overwinning. Het klinkt misschien raar om dit zo te zeggen, maar het is niet bedoeld als grapje. Ik schrijf dit, omdat ik een sinds de voltooiing van mijn nieuwe boek God ontmoet God een aantal prachtige inzichten heb gekregen. Misschien is dat nog te zwak uitgedrukt, want beter kan ik zeggen dat mijn leven totaal is veranderd. Zonder al te veel over het boek te verklappen, wil ik er toch graag even bij stilstaan, want het was veruit het meest intense en inspirerende project in de tien jaar dat ik dit werk doe. Ik ben dan ook ontzettend trots dat ik na anderhalf jaar eindelijk kan zeggen: hij is klaar! In de laatste fase heb ik dag in, dag uit het klokje rond gewerkt en zelfs een hele nacht doorgehaald om het correct bij de drukker af te leveren, maar het was me elke seconde waard. Ik kon het haast niet loslaten, zo mooi was het. Over een paar dagen krijg ik mijn hard-copy binnen en ik kan niet wachten totdat ik op 12 oktober in Amersfoort de allereerste exemplaren mag weggeven. Bovenal zal ik dan mijn beleving van het schrijfproces delen, samen met twee activaties en een grootschalige meditatie. Al met al belooft het een feest te worden, met meer dan genoeg voedsel voor de ziel!

Wat het boek voor mij zo bijzonder maakt, is dat ik het niet zelf geschreven heb. Ja, dat klinkt verwarrend, maar het is zo. Ik heb het immers niet verzonnen, maar hoofdstuk na hoofdstuk doorleefd. Het begon anderhalf jaar geleden toen ik een dialoog startte met mijn gids Saïe. Dat was in eerste instantie puur bedoeld voor mezelf. Ik wilde weten waarom ik al sinds 2003 hologrammen doorkrijg en waar het allemaal voor bedoeld is. Daarop nam Saïe mij mee op een reis door verschillende tijden, levens en dimensies en het was niet altijd makkelijk om het vol te blijven houden.

Al snel kwam ik in een proces terecht waarin ik mezelf bij tijd en wijle behoorlijk tegenkwam, maar de ervaringen waren zó indrukwekkend, de inzichten zó verhelderend, dat ik niet anders wilde dan dit doorgeven. Ik durf ook met groot vertrouwen te zeggen dat iedereen dit moet lezen, omdat ik weet wat de reis mij zélf heeft opgeleverd… en dat gun ik iedereen! Ik ben als een nieuw mens uit het proces gestapt. Ik voel me bevrijd en kijk anders terug op mijn verleden. Alles wat ik voorheen zag als dramatisch, is een onmisbaar onderdeel van mijn zielsplan gebleken. Ook de mensen die als eersten het manuscript mochten lezen, werden aangeraakt. Ik kreeg van één persoon zelfs een brandend verzoek om het laatste hoofdstuk uit te printen, want die was ik vergeten om in de map te doen. Via deze weg laat ik hem weten dat ik blij ben dat hij zich heeft overgegeven en dat het niet mijn bedoeling was om hem in spanning te houden, maar ja… het einde: daar is nogal wat om te doen geweest!

Het was op een zonnige dinsdagmiddag toen ik bijna zover was om de vlag uit te hangen, maar op een onverwachts moment crashte mijn laptop en was ik al mijn gegevens kwijt. Gelukkig had ik alle hoofdstukken online opgeslagen, maar alleen het laatste kon ik niet meer terughalen. Ik wist meteen dat het me iets te zeggen had, want ik was er niet compleet tevreden over, maar toch wilde ik vier dagen werk niet zomaar teniet doen. Wat je op zo’n moment vooral niet wil horen, is dat je regelmatig back-ups had moeten maken. Dat weet je natuurlijk wel, maar wie verwacht er nou dat het zomaar fout kan gaan? Goed, ik was naïef geweest en moest op de blaren zitten, maar uitgerekend deze tegenslag gaf mij de ingang om mijn nieuwe code te pakken. Ik voelde meteen dat het met gevoeligheid te maken had, want ik had eerder moeten beseffen dat mijn voorgevoel klopte. Het laatste hoofdstuk was namelijk niet zoals ik het werkelijk had beleefd, want ik probeerde te voldoen aan wat ik dacht dat er van mij zou worden verwacht. Inmiddels ken ik Saïe goed genoeg om te weten dat hij heeft ingegrepen en dat was nodig. Niet om mijn schema in de war te schoppen, maar om me te laten inzien dat ik eerder naar mijn gevoel moet luisteren.

 

Ineens was daar iemand

Zo hebben we allemaal wel dat kleine stemmetje dat ons op onverwachtse momenten influistert dat we alert moeten zijn. Het kan slaan op tekens, symbolen, personen of situaties die we serieus moeten nemen en ik wil je dan ook inspireren om vaker stil te staan bij gebeurtenissen die té toevallig zijn. Het zijn wegwijzers die je moet gebruiken om je pad te vervolgen. Dit is wat ik tijdens het schrijfproces vaak bevestigd heb gekregen en deze momenten maken het leven nog veel interessanter dan het al is. Synchroniciteiten zijn er constant en voor ons allemaal, waar we ons ook bevinden. Als je je ogen ervoor opent, dan zal je zien dat alles volgens plan verloopt. Niets gebeurt zomaar en misschien denk je nu: dat wist ik al lang. Dat klopt, want je weet alles al. Maar zoals ik aan deze column begon, is jouw gevoeligheid niet iets om puur voor jezelf te houden. Belangrijk is dat je ermee naar buiten treedt. Dat je praat over wat je meemaakt en deelt welke inzichten je krijgt.

Als je moeite hebt om je gevoel bespreekbaar te maken, focus dan dagelijks op het hologram Gevoeligheid – op het midden en zo lang als je wilt. Maak er daarnaast een spel van om vaker mensen te inspireren met jouw woorden of daden. Probeer eens iemand aan te spreken op zijn of haar gedrag en doe het op een liefdevolle manier zodat deze persoon er iets aan heeft. Wees niet bang om je gevoel uit te spreken. Wees niet bang om anders te zijn. Hoeveel inspirerende verhalen er niet verteld worden met ergens middenin de alles omkerende zin: ‘Ineens was daar iemand…’ Deze iemand kun jij zijn. Het teken of wonder dat een ander nodig heeft, zit misschien wel in jou. Stel je tevens open voor degenen die jou iets willen aanreiken, óók voor hen die je afwijzen. Dat zijn de ware meesters in vermomming, want zij spiegelen jou waar je staat.

Ik hoop je op 12 oktober te zien in Amersfoort, want ik heb veel met je te delen. Zeker als jij van plan bent om het boek te gaan lezen, zou je het eigenlijk niet mogen missen! Laat je niet afschrikken door mensen die hun kritiek hebben geuit over de titel, want het zegt alleen dat zij het niet aandurven om hun eigen gevoeligheid aan te raken. Wat ik deel is geen nieuwe kennis of levensovertuiging… alleen een beleving die jou laat herinneren wie je bent en waar jouw pad naartoe leidt.

Wie de ogen leest, kan de harten verbinden.

Van hart tot hart,

Janosh

 

Bron: Janosh

 

{fcomment id=2568}

Website en/of domeinnaam united-lightworkers.be te koop. Meer info

enfrdees