Stap voor stap vervolgde zij haar weg, soms verdwaalde ze in een duister dal vol labyrinten,bijna verteerd door wanhoop en moedeloosheid.Soms vliegend door sterrenstof en dankbaar voor elk moment van pure vreugde en ontroering op diep nivo,vaak door de meest simpel schijnende dingen,zoals een stralende zon,een zingende vogel,een zucht van lente wind,of een vriendelijk gebaar. Dansend op het ritme van de wind,zingend met de klanken van het Leven zelf. Verrukt over elk wonder dat haar pad kruiste. Al was het"maar" 1 pakkend woord in een boek,een glimlach van een kind,nieuwe oorbellen voor 5 euro,die straalden van schoonheid,of een grappige tekst op een place mat in een restaurant.

Elaina Ishtara


Zelfs haar eigen tranen vervulde haar met bewondering,verwondering,en vergevende liefde voor zichzelf,het Leven en Al dat Is. En ook al wist ze,dat ze,voor "goed" fatsoen,haar benen misschien wel eens weer zou kunnen scheren,het kon haar het geluk niet ontnemen van te stappen met haar" harige benen". Ook al wist ze dat ze misschien ,en eigenlijk vrijwel zeker,nooit "Miss World " zou worden ,en zag ze heus wel de rimpeltjes en het andere "kleine verval" op haar lichaam,ze voelde zich meer en meer Mooi genoeg en geliefd door zichzelf en het Leven .
Ze had wel eens twijfel gehad ,oh ja,zeker en vast! Of ze wel "goed genoeg" was. Ze huilde soms stil,als verdriet haar overviel,als ze de pijn zag,van zichzelf ,en anderen. Als ze auto's zag razen over en harde weg,waaronder de huid van Moeder Aarde poogde te ademhalen.

Ze hunkerde soms ,plots,uit het schijnbare niets,naar een warme zoete liefdes omarming en zachte kussen in de nacht. Natuurlijk vroeg ze zichzelf dan af,of het kon,dat ,ook zij,het geluk mocht ervaren,de hemel op aarde mocht zien. In haar Leven,haar huis,en haar bed. En dan droomde ze weg,in zoete "herinneringen",en nog zoetere droom idealen,soms zwijmelend als een puber bij een romantische film. Traantjes gleden dan over haar wangen. Wangen die al een poosje geen "puber wangen "meer waren . Maar die van een zogezegde volwassen "rijpe" vrouw. Toch leefde in haar hart het kind,het eeuwige jonge meisje,het droom wezen,dat elk moment kon omtoveren tot pure stralende magie.
Haar vingers gleden dan over bloemen,struiken,bomen,zand,en door de zee en riviertjes. Haar stem vloeide dan mee,met het Leven in alles,en sprankelend zong ze,in haar oh zo eigen taaltje. Met kleine danspasjes ,giechelend,en springend van vreugde,vervolgde ze dan weer haar weg. Haar weg door het Leven.

Het Leven omarmde haar steeds gewillig en vol liefde,als voelde ze dit niet in haar momenten van wanhoop. Vertwijfeld stond ze dan voor de spiegel,en zag een gelaat dat haar vreemd overkwam. Getekend door verdriet,angst en een gevoel van afgescheidenheid. Hopeloos zocht ze dan rond zich,overal,in alle technieken,naar iets om haar uit dit dal van wanhoop te trekken. Trillend op haar benen ,met een angstig kloppend hart,zweet in haar handpalmen,en happend naar adem. Tot ze brak,ofwel in tranen ,gebroken als een klein gekwetst kind ofwel in een glimlach,en zachtzoete vertedering en hoop. Zo fragiel en sterk tegelijk,dit wezen ,gehuld in een vrouwen lichaam,waar ze vaak niet mee om wist te gaan . Was ze oud,jong,er tussen in ? Was ze mens,vrouw,engel,elf of alles tegelijk? uitvallen van woede ,volgend op de wanhoop van het wennen aan het "menselijk bestaan" waar ze praktisch moest zijn,logisch moest denken,snel moest reageren,en haar " mannetje "moest staan .

Ze zocht in talloze boeken,speurde naar elke link,die haar kon vertellen wie ze was,en wat ze zocht. kijkend naar mensen ,overal om zich heen. Zoekend naar gelijkenissen ,in elke handeling,elk woord. De "grote mensen " wereld,waar ze zich toch in zou moeten begeven,en zich in zou moeten voegen. Dat werd immers gewenst,als je ver voorbij kind zijn was. Zo verdwaalde ze soms,in het bos van maniertjes,en manieren,van handelen ,en handelingen;en "echt volwassen"proberen te zijn .Na weer een dag "proberen" ,overspoeld door alle drukte ,indrukken,en "regels",zakte ze uitgeput ineen,en kroop in "haar holletje" ,in haar veilige thuishaven,met dromen en sprankels,en klanken van elfen muziek. hoe zou ze het ooit kunnen,zich "handhaven" in die wereld? Zonder uitgeput te raken van te zijn die ze niet echt was?

Ze nam een besluit. Ze zou zichzelf blijven,en Toch in vrede leven ,met de wereld om haar heen. Op haar manier,haar eigen,unieke manier. Zonder iemand anders de ruimte te ontnemen,zou ze haar eigen ruimte innemen. Als kind van het Licht,als wezen van Liefde,als meisje en vrouw. Helemaal als zichzelf,zonder zich ooit nog af te vragen of het wel gepast was wat ze deed en hoe ze iets deed. Omdat ze Wist,vanuit haar hart,dat haar eigen unieke weg zich zou openbaren,en duidelijk zou worden,als ze zou Leven vanuit haar Hart. Haar hart ,dat verbonden was met elk hart,met het Leven zelf,en in diep respect en gelijkwaardige Liefde naar al dat Leeft.

Zo vervolgde ze haar weg,haar eigen unieke weg..

 

Copyright Elaina Ishtara

 

Website en/of domeinnaam united-lightworkers.be te koop. Meer info

enfrdees